Laagste punt op aarde

Zes dagen geleden schreef ik vanuit het zuidelijkste puntje van Israël, vandaag vanaf het laagste punt op aarde. Jawel, ik ben bij de dode zee aangekomen! Van de rode naar de dode 😋.

Zoals ik al schreef begon mijn dag met een wandeling door de red canyon. Een door vele flash floods uitgesleten kloof nabij Eilat. De natuur was fraai en hoewel ik na een uur weer terug was, zou het een goede opwarmer zijn voor de rest van de dag. Via Eilat (snel douchen zwemmen in de zee) reed ik vervolgens naar Timna National Park, wat zich het beste laat beschrijven als een kruising tussen death valley en arches National Park. Daar heb ik vele rotsformaties op de foto gezet, en omdat ik er vrij laat in de middag aan kwam, bleef ik er ook slapen. Ik bleek vrijwel de enige en bevond me waarlijk in een heerlijke rustige oase. Fijn om met de voetjes omhoog even bij te komen van vele kilometers wandelen en vooral klimmen.

De ochtend daarna stond ik al vroeg op, om in alle koelte (25 graden) nog een wandeling te maken, waarna ik mijn reis voortzette naar Mitzpe Ramon, de grootste natuurlijk gevormde krater in de wereld (volgens mij). Een zeer indrukwekkend schouwspel, waarbij je niet alleen omlaag (zuinig!) maar ook omhoog (sportstand) moet. Beetje jammer alleen dat het met geknepen billen was, ik had toch verzuimd op de tankinhoud te letten… Gehaald gelukkig en voor 2 nachten ingecheckt in een vreemd hostel, met vele vrijwilligers, maar amper gasten. Wel rustig dus en ik heb er mijn eerste lessen jongleren ooit gekregen. I suck! Maar, practice makes perfect….

De wandeling die ik door de makhtesh (krater) gemaakt heb was erg indrukwekkend, en net zo zwaar. Er zat een klim in van 3 – 400 meter, van de bodem naar de top. Voor ik daar aan kon beginnen, merkte ik opeens dat mn Chai van m’n nek af gleed! De ketting bleek bij een schakel gebroken, gelukkig ben ik niks kwijt… Die gaat dus eerdaags gerepareerd worden. Eenmaal de zware klim gehad hebbende, werd ik beloond met een zeer fraai uitzicht over de kloof, met al zijn verschillende kleuren aarde. Je ziet hier in de natuur vanalles, stenen en zand hebben vele kleuren; zwart, geel, rood, groen, etc. Er is dus veel metaal aanwezig en dat blijkt ook uit de industrie, koper, kalium, allerlei metalen worden hier gewonnen.

Enfin, na de krater ging ik naar het volgende doel op mn lijstje. Dimona, specifiek, kamelen rijden aldaar. Ik doe natuurlijk braaf wat me gezegd wordt, dus een paar uur later (tussenstop bij Ein Avdat, een mini natuurgebied in de woestijn met wat bomen, weinig boeiend) arriveer ik bij de camel ranch. Ik check in voor de nacht en reserveer een ritje met een kameel. Blijkt, bij de introductie, de eigenaar de oom te zijn van een vriend! De wereld is klein. Het werd wel heel gezellig opeens, en ik heb 2 dagen lang hebreeuwse les gehad. Ik ben een vrij trage leerling…. Dus ik weet maar marginaal meer. Gisteren heb ik dus uitbundig gechilled aldaar, ook omdat het Nisan 27 was, de datum waarop ik ( ingaande vorig jaar) mijn ‘joodse’ verjaardag vier. Een flesje wijn en een cake konden dus niet ontbreken, welke beiden inmiddels op zijn… Fuck dat paper in the Lancet en de conclusies van de media, alcohol is good for you!

Vandaag ben ik aan gekomen bij de dode zee, wederom een indrukwekkend natuurverschijnsel. Ik ben nu officieel op het laagste landelijke punt ter wereld geweest. Ik heb een heerlijke wandeling gemaakt naar / door wadi (oase) arugot, en ook lekker gezwommen, maar nog niet in de dode zee! Inmiddels kampeer ik aan de voet van Masada, waar ik lekker met een kampvuur ga slapen, om morgen zeer vroeg wakker te worden om de klim naar boven te maken, ruim voor zonsopgang. Een bekende traditie onder Israeli, de zonsopgang over de dode zee en Jordanië schijnt van boven erg mooi te zijn.

Daarna hoop ik eindelijk in de dode zee te gaan drijven, en uiteindelijk overmorgen in het uiterste noorden van Israël aan te komen, om vanaf daar weer naar beneden te reizen. Dan wordt de reis minder natuurgeweld en meer cultureel historisch denk ik.