Bliksem und donnerwetter

Deze keer weer een wat tijdigere update, scheelt tjjd en typen, vooral ook omdat m’n accu bijna leeg is en mijn accupack kennelijk gestolen is… De karabijnhaak waarmee hij aan de backpack hing is nog wel aanwezig, dus die is kennelijk niet boeiend genoeg om te stelen… Het moet ergens bij de dode zee al gebeurd zijn, het nadeel van een telefoon met goede accu: hij gaat zo lang mee dat ik nu pas moet opladen!

Anyway, ik werd dus wakker door geschal van een minaret en na een lekker (en goedkoop!) vers bakkersontbijt vertrok ik richting Nazareth. Als vroom christen ken ik natuurlijk de hele geschiedenis, dus na aankomst nam ik eerst even de tijd om eea na te lezen. Wàt was hier ook alweer? Ohja, Maria kreeg hier te horen dat ze zwanger was, kennelijk was er al een superpharm destijds die Gabriel heette. De stad zelf was zeer toeristisch ingesteld, waarbij de prijzen voor een pita shawarma tussen 40 en 20 shekel varieerden! Dat is dus 10 en 5 euro! Gezien ik deze vakantie Emile style probeer te doen, ben ik natuurlijk voor de laatste variant gegaan 😉. Rustig wandelend over de shuk (compleet anders, veel kleiner, meer kleding etc) van Nazareth bedacht ik me, als deze stad (en anderen) zo heilig zijn, waarom is het rooms katholieke geloof zo gebrand om in (..) Rome gevestigd te zijn? Was het niet logischer dat ook die hier gezeteld waren? Was ook makkelijker geweest voor kruistochten, klein stukje wandelen maar (ik kan het nu tenslotte weten…)

Nouja, de stad was aan mij niet zo besteed, geef mij dan maar Rome, ondanks de historie. Terug aangekomen in de avontuurlijke smalle auto onvriendelijke steegjes van kfar kanna betrapte ik mezelf op de gedachte, het doel is bereikt. Zoveel elementen van Europa, VS en midden oosten gebundeld in 1 klein land, alle plaatsen en aspecten die ik (niet alleen) gezien moest hebben: ik ben ook op dit land verliefd geworden. Zelfs een jaar na dato kan ze nog dingen voor elkaar krijgen. 😍

Gisteren ben ik door gereden naar (wederom) de grens met Libanon, maar nu in het noordwesten. Rosh hanikra, het volgende doel van mn lijstje (en nog lang niet het laatste), zeegrotten in (zand?)steen uitgesleten door jaren zee-erosie. Niet de eerste keer dat ik zoiets zie, maar het blijft elke keer een indrukwekkend schouwspel van moeder aarde. Na teveel (76) foto’s was de accu van m’n camera leeg, maar er zijn wel flink wat muurwaardige plaatjes uit gekomen. Idem voor wat betreft mijn huidige verblijfsplek, een paar km zuidelijker, waar ik met mijn tentje letterlijk aan de zee heb geslapen. Nouja, ‘geslapen’. Er was nogal wat onweer en regen vannacht, dus ik werd en bleef even wakker van het geluid / herrie. Ik weet nog niet wat harder klinkt, het breken van de golven bij storm, of regen op de tarp op 5 cm van je oor. Het was beide hard! Alles is gelukkig wel droog gebleven, behoudens mijn voeten die nou eenmaal buiten de tarp uit steken. Gelukkig is de slaapzak waterdicht (kennelijk 😂)

Vandaag zak ik langzaam verder af naar het zuiden, naar de stad Akko/Acre waar ik 2 nachten zal verblijven. Maar nu eerst lunch met pita en hummus, nog even zittend aan de waterkant.

Ohja, en, onze orchidee bloeit weer! 😍