Achtbaan van dagen, de reis ten einde

En het begin van een nieuwe! Ik schrijf dit op de laatste avond van mijn reis. Dinsdag 20 maart ben ik begonnen en ik had niet kunnen bevroeden hoe alles anders zou gaan lopen. Ik heb ontstellend veel gezien, geleerd en ervaren en betreur dat alles nu ten einde is. Het was een reis vol hoogte en dieptepunten, waarbij mijn persoonlijke structuur opnieuw gerangschikt is. Zoals ik mij soms net een jood voel, ben ik nu ook deels Israeli, iets wat door mijn huidige gastheer alleen maar bevestigd wordt. Het is dus een vruchtbare reis geweest, waarvan ik nog lange tijd kan nagenieten. Morgen begint een andere reis, waarin ik niet meer alleen ben, maar samen kan zijn met mijn lieve broertje en 2e paar ouders.

Ook daar ga ik enorm van genieten! Hoewel ik de afzondering erg ben gaan waarderen, het reizen op deze manier, mis ik ook wel het samenzijn met bekenden. Daarom ben ik blij dat ik een deel van mijn reis in Israël nu kan delen met anderen. De dagen zullen met een variëteit aan activiteiten gevuld gaan worden, waarover ongetwijfeld nog een blog post zal volgen.

Maar het is nog geen morgen, dus eerst een resume van de afgelopen dagen. Vrijdag ben ik, zoals gezegd, met een paar vrienden naar Ramleh geweest, een Arabische stad, waar we enige tijd op de markt ons te buiten zijn gegaan aan staren, lachen, kopen en nuttigen. Daarnaast zijn er nog wat noodzakelijke aankopen gedaan voor een zeker huwelijk, en liep ik plots rond met een helium ballon. Helaas (gelukkig?) staat het bewijs op mijn camera en zal hier dus niet verschijnen voorlopig. Naderhand zijn we door gereden naar een winery, nouja, 3 stuks, en pas bij de laatste konden we (na een angst moment wegens verdenking op autopech) terecht voor een heerlijke lunch, met evenzo wijn. Kortom, ik had een fijne dag!

In de namiddag reed ik door maar mevaserat zion, waar ik hartelijk werd ontvangen door Yoram. Een thuiskomst, met zeer gemengde gevoelens. Waar, gezien het thuis is, alle ruimte voor is en was. Direct werden plannen gemaakt, wat wilde ik zien, doen, en belangrijker: eten! Want als hij 1 ding goed kan, is het eten vinden en voorschotelen.

Zaterdag besloten we naar Jeruzalem te gaan, voor een 4-5 uur durende rondleiding door de oude stad, tevens naar een uitzichtpunt te gaan in Talpiot, een wijk in diezelfde stad. De rondleiding was geweldig, de lunch op de Arabische markt in een falafel restaurant idem. Een zeer bevlogen tour guide, welke ons naar alle plekken meenam. Dankzij shabbat was helaas de beroemde al aqsa mosque/dome of the rock gesloten, dus hopelijk ga ik daar later nog heen. Wel ben ik oa naar de klaagmuur geweest, waar in de nabijgelegen synagoge een dienst bezig was. Een zeer emotioneel moment, voor deze niet jood. De gids vroeg voorzichtig of ik nog mee wilde (gezien ik een privé kippa heb was ik voor het gemak natuurlijk weer joods), of daar wilde blijven en ‘ervaren’. Nouja, die falafel liet ik me natuurlijk niet door de neus boren.

Zeer vermoeid kwamen yoram en ik uiteindelijk weer thuis, een lange en zware dag, en de volgende zou niet makkelijker worden.

Zondag, 29 April, zijn we namelijk naar de tower of David geweest, en het Israeli museum voor de dead sea scrolls. Daarnaast zijn we maar de joodse markt geweest, waar ik voor ~75 euro aan thee heb gekocht (en flink ben opgelicht haha), maar belangrijker, burekas, baklava, knafeh en andere lekkernijen hebben gekocht en opgesmikkeld. Op zich een rustige dag, minder actie dan de dag ervoor maar toch was ik volledig kapot en op. Zelfs (another first this holiday) heb ik die avond bij de baklava koffie gedronken, maar dat is nog steeds geen succes…

Het belangrijkste die dag voor mij, is dat we een hele lieve juwelier hebben gevonden, die mijn ketting kan en wil maken. Morgenochtend, voor ik “definitief” vertrek naar tel aviv, ga ik hem ophalen en kan ik eindelijk mijn Chai weer dragen. Wat een fijn idee, ik heb het gevoel gemist. Een broekzak is toch anders dan je nek.

Ook zondag was uiteindelijk een dag die weer voorbij gaat als je maar 24 uur wacht, en vandaag was een dag waarop we een stuk rustiger aan konden doen. Naast het kopen van enige souvenirs, was het laatste wat op de agenda stond het bezoeken van Yad Vashem, het holocaust museum. Ik kan daar nu weinig over zeggen, het is vreselijk indrukwekkend, en de symboliek van vele aspecten van het museum, van gebouw tot inhoud, is van zeer hoog niveau. Dit is een museum waar je geweest moet zijn! De symboliek van dit museum bezoeken, juist op de dag waarop ik mijn meisje begraven heb, ontging mij niet, juist omdat het niet vooraf gepland was heb ik vandaag wederom sterk ervaren: niets gebeurd zomaar. Het einde van een reis, het ten ruste leggen van een belangrijk tijdperk, maar ook het begin van een nieuwe periode waarin alles verder gaat en het verleden alleen nog maar aanwezig is om bij stil te staan.

אני אוהב אותך אילנית